Hotel Greco Philia

Greco Philia to butikowy hotel na Mykonos, usytuowany wysoko na wzgórzu z widokiem na plażę Elia. Panorama na morze i plażę, którą goście opisują jako "zapierającą dech w piersiach" i "jak z pocztówki", robi piorunujące wrażenie. Zachód słońca oglądany z poziomu basenu to jeden z tych widoków, dla których warto tu przyjechać. Hotel jest mały, kameralny, bez głośnej muzyki i dzieci. Architektura klasycznie grecka: bielone ściany, naturalny kamień. Na papierze brzmi idealnie. Teraz haczyk, i to poważny: czystość i stan techniczny obiektu to loteria. Opinie są tu naprawdę podzielone (niemal 50/50), a wśród negatywnych pojawiają się zarzuty poważne: zapach ścieków w częściach wspólnych i pokojach, karaluchy, pleśń. To nie są jednostkowe głosy. Wystarczająco dużo osób to zgłaszało, żeby potraktować to jako realny sygnał ostrzegawczy. Dojazd do hotelu wymaga odwagi za kierownicą: stroma, wąska, kręta droga. Dostępność transferu hotelowego bywa kwestią szczęścia. Do centrum Mykonos trzeba liczyć na taksówkę (ok. 200–250 zł w jedną stronę).

Pokoje w większości przypadków są przestronne, czyste i urządzone ze smakiem. Widok z balkonu na plażę Elia to jeden z najmocniejszych atutów zakwaterowania. Łazienki w starszych jednostkach bywają nieco przestarzałe, ale goście konsekwentnie opisują je jako czyste i funkcjonalne. Klimatyzacja działa sprawnie w większości pokoi (warto jednak dopytać przy rezerwacji o jej rozmieszczenie, bo w niektórych jednostkach jej lokalizacja ogranicza skuteczność chłodzenia). Pokój jest sprzątany codziennie, a serwis hotelowy reaguje na zgłoszenia. Jacuzzi dostępne w wybranych pokojach bywa problematyczne technicznie, więc jeśli to kluczowy element Twojego wyjazdu, potwierdź jego sprawność przed przyjazdem.

Śniadania to jeden z mocniejszych punktów tego miejsca. Serwowane na tarasie z widokiem na morze, z wyborem kilku zestawów zamawianych dzień wcześniej (bez bufetu, więc zero kolejek i przepychania się). Smak i jakość chwalona przez zdecydowaną większość gości, choć obsługa przy śniadaniu bywa powolna i gubi się przy niestandardowych prośbach (zamiana składników potrafi wywołać chaos). Bar przy basenie z widokiem na plażę Elia to solidna propozycja na drinka o zachodzie słońca. Koktajle zbierają dobre opinie. Restauracja hotelowa jest mała, karta niezbyt rozbudowana, ale kolacja przy zachodzie słońca to przeżycie, które warto zaplanować. Jeśli zostaniesz dłużej, możesz zamawiać jedzenie z dostawą z zewnątrz lub skorzystać z restauracji w odległości około 10 minut.

Basen to jeden z najmocniejszych punktów tego miejsca. Wygląda jeszcze lepiej niż na zdjęciach i filmach, a widok na plażę Elia, który roztacza się z jego poziomu, robi piorunujące wrażenie. Strefa basenowa jest nowoczesna i czysta, a bar przy basenie działa sprawnie. Woda w basenie jest słodka (nie morska), co warto wiedzieć przed przyjazdem. Pojawiły się pojedyncze uwagi dotyczące czystości wody, ale przy ogólnie wysokich ocenach to raczej incydentalne sytuacje niż standard.

Plaża Elia, przy której stoi hotel, to piaszczysta zatoka z krystalicznie czystą, błękitną wodą i bogatą ofertą sportów wodnych. Dotrzesz tam pieszo w 10–15 minut (stromym zejściem z wzgórza) lub skorzystasz z transferu hotelowego, który kursuje od godziny 11:00. Leżaki na plaży należą do zewnętrznych operatorów, a ceny potrafią zaskoczyć (ok. 60 euro, czyli około 260 zł za dwie sztuki dziennie, a w szczycie sezonu jeszcze drożej). Hotel nie dysponuje prywatną plażą, ale bliskość Elii w zupełności to rekompensuje.

Greco Philia leży na stromym wzgórzu w pobliżu plaży Elia, z dala od centrum Mykonos. Do Chory dojedziesz taksówką w około 25 minut (bez korków), a koszt przejazdu to orientacyjnie 200–250 zł w jedną stronę. Do większości atrakcji wyspy dotrzesz w 15–30 minut taksówką, a część miejsc jest dostępna szybciej i za podobną cenę taksówką wodną (całkiem fajne doświadczenie). Lokalizacja sprawdza się świetnie dla tych, którzy szukają spokoju i nie planują intensywnego zwiedzania, bo hotel de facto zastępuje okoliczną infrastrukturę. Warto zaopatrzyć się w wodę i przekąski po drodze, bo sklepy w okolicy praktycznie nie istnieją.