Hotel Alessandrino

Alessandrino to niewielki, historyczny budynek na szczycie stromego wzgórza w spokojnej, rezydencjalnej dzielnicy Rzymu. Dziedziniec i wejście robią dobre pierwsze wrażenie, ale sam obiekt jest wyraźnie przestarzały i wymaga odświeżenia, co widać w częściach wspólnych. Czystość w obszarach wspólnych jest akceptowalna, choć stan techniczny całości kuleje. Prawdziwym atutem są dwa tarasy: ten na dachu (5. piętro) oferuje panoramiczny widok na Rzym z kopułą Bazyliki św. Piotra w tle, a niższy taras wychodzi na zielony dziedziniec.

Pokoje są przestarzałe i wymagają odświeżenia, ale regularnie sprzątane, z codzienną wymianą pościeli i ręczników. Standard mocno zależy od przydzielonego pokoju (loteria), choć większość gości potwierdza podstawową czystość. Łazienki to największy problem tego miejsca: małe, ze słabym ciśnieniem prysznica i powolnym odpływem, a część gości zgłaszała nieprzyjemny zapach z kanalizacji. Łóżka "double" to w praktyce dwa pojedyncze złączone razem, które mają tendencję do rozsuwania się w nocy. W pokojach dostępna jest mini lodówka i czajnik, choć bez filiżanek. Wi-Fi działa, ale wolno.

Brak restauracji to nie zaskoczenie, ale rozczarowanie. Hotel nie serwuje śniadań ani żadnych posiłków, a jedyne dostępne na miejscu jedzenie i napoje to automaty vendingowe (wyłącznie za gotówkę). Kilka osób wprost napisało, że musiało wychodzić po jedzenie zaraz po przyjeździe, w tym późno w nocy. W pobliżu jest mały sklep i kawiarnia, ale to wymaga zejścia ze wzgórza. Można kupić napoje w okolicznym supermarkecie i spożyć je na tarasie na dachu, co część gości traktuje jako namiastkę hotelowego baru.

(Sekcja pusta – brak udogodnień dla dzieci)

Okolica hotelu działa jak baza wypadowa do Watykanu: Plac Świętego Piotra jest stąd w zasięgu 10-20 minut spaceru (w zależności od tempa), a Bazylika i Muzea Watykańskie to praktycznie sąsiedztwo. Centrum Rzymu z Koloseum, Panteonem i Fontanną di Trevi to już inna historia – liczcie na 45-60 minut marszu lub taksówkę za około 100-120 zł. Zaopatrzenie w okolicy jest realne: supermarket Carrefour czeka u podnóża wzgórza, a przy głównej drodze prowadzącej w stronę Watykanu działa kilka restauracji i kawiarni dosłownie kilka minut od placu. Mały sklepik jest też tuż przy drodze dojazdowej do hotelu. Dworzec kolejowy San Pietro leży dosłownie kilkaset metrów od wejścia – to ważny punkt, bo stąd dojedziesz w każde miejsce w mieście, a transfer na lotnisko z jedną przesiadką jest prosty i tani. Autobus linii 34 zatrzymuje się przy barze około 100 metrów od hotelu i kursuje regularnie do późna w nocy – przydatny, gdy nogi odmawiają posłuszeństwa po całym dniu zwiedzania. Ubery i elektryczne hulajnogi (dostępne w okolicy) to popularna alternatywa wieczorami. Haczyk lokalizacyjny jest jeden, ale realny: hotel stoi na szczycie stromego wzgórza. Powrót po intensywnym dniu w Rzymie może być wyczerpujący, szczególnie dla osób z problemami z poruszaniem się lub podróżujących z małymi dziećmi.