Checkin Valencia Ciscar

Checkin Valencia Ciscar leży w parku przemysłowym na obrzeżach Walencji, około 10–15 minut jazdy samochodem od centrum. To nie jest lokalizacja "na spacer do starówki" i trzeba to przyjąć z góry. Parking w pobliżu dostępny bez problemu. Wygląd zewnętrzny i otoczenie nie robią wrażenia: strefa przemysłowa, elewacja bez charakteru, ogród i basen (gdy działają) to jedyne zielone akcenty na terenie obiektu. Stan techniczny budynku to poważny problem, niezależnie od trwającego remontu po huraganie DANA. Goście regularnie raportują niedziałającą windę, problemy z klimatyzacją, cienkie ściany bez jakiejkolwiek izolacji akustycznej i ogólne oznaki wieloletnich zaległości konserwacyjnych. Hałas z korytarzy, sąsiednich pokoi i ulicy to stały motyw opinii, nie wyjątek. Czystość części wspólnych jest wyrównana, choć i tu zdarzają się wpadki. Recepcja i korytarze bywają zadbane, ale standard bywa niespójny w zależności od dnia i zmiany. Wi-Fi działa słabo lub wcale, co dla podróżujących służbowo jest realnym problemem.

Pokoje są prawdziwą loterią. Część gości trafia na przestronne, czyste jednostki z wygodnymi materacami, część na stare, zniszczone meble, połamane łóżka i zapach tytoniu wbudowany w ściany. Dwa rodzaje pokoi to tu norma: odnowione i te, które pamiętają lepsze czasy (i nie są reklamowane jako osobna kategoria). Łazienki budzą poważne zastrzeżenia. Rdza, pleśń, zasłony prysznicowe do wymiany, podłogi mokre po każdym prysznicu, a w skrajnych przypadkach przeciekająca woda zalewająca podłogę pokoju. To nie są jednostkowe przypadki. Izolacja akustyczna praktycznie nie istnieje. Słyszysz rozmowy sąsiadów, spuszczanie wody w toalecie, ruch uliczny i hałas z korytarzy. Jeśli jesteś wrażliwy na hałas, zatyczki do uszu to obowiązkowy ekwipunek. Klimatyzacja działa nieprzewidywalnie. Wielokrotnie zgłaszana jako niesprawna lub ustawiona w trybie, którego nie da się zmienić bez interwencji obsługi. W cieplejsze dni pokoje nagrzewają się do 30 stopni Celsjusza.

Kwestia wyżywienia to największy problem tego miejsca. Bufet śniadaniowy regularnie opisywany jest jako skromny i rozczarowujący: jajecznica sucha, bekon cienki jak papier, kawa z ekspresu jak ze szpitala, a w niedzielę zdarza się, że kończy się chleb. Za śniadanie w formie bufetu płacisz około 40–45 zł (10 euro) i zdecydowanie nie jest to cena adekwatna do jakości. Obiady i kolacje (dostępne głównie dla grup z programów turystycznych) to osobna historia. Bufet jest monotonny, słabo uzupełniany, a jakość produktów niska. Goście z grup wielokrotnie rezygnowali z jedzenia lub sięgali po wędliny ze śniadaniowego bufetu, żeby się najeść. W weekendy restauracja bywa niedostępna dla gości indywidualnych, a w okolicy hotelu (park przemysłowy) nie ma praktycznie żadnej alternatywy gastronomicznej. To realny problem, jeśli nie masz własnego transportu.

Basen w tym miejscu to temat, który wymaga uczciwego komentarza. W momencie zbierania większości opinii był zamknięty z powodu zniszczeń po sztormie DANA, a część gości nie była o tym informowana z wyprzedzeniem. Kiedy działa, goście opisują go jako spokojny i przyjemny (szczególnie poza szczytem sezonu), choć zaznaczają, że jest dość mały i w tłoczniejszym okresie może być ciasno.

Hotel leży w Picanya, na obrzeżach Walencji, w strefie przemysłowej. To kluczowa informacja przed rezerwacją: okolica oferuje bardzo mało, jeśli chodzi o atrakcje czy restauracje. Brak lunchów i kolacji w pobliżu (szczególnie w weekendy, gdy lokalne punkty są zamknięte) to realny problem dla osób niezmotoryzowanych. W promieniu kilku minut spacerem znajdziesz supermarket (Cosum), ale na tym praktycznie kończy się oferta okolicy. Do centrum Walencji dotrzesz metrem (stacja Valencia Sud w odległości około 10–24 minut pieszo) lub samochodem w około 10–20 minut. Bez własnego transportu zwiedzanie miasta staje się wyraźnie uciążliwe.