Arathena

Arathena to kameralny, rustykalny hotel usytuowany na wzgórzu na obrzeżach San Pantaleo – uroczej wioski w północno-wschodniej Sardynii. Obiekt zachwyca autentycznym, sardyńskim charakterem: kamienne detale, zielone otoczenie i spokojna atmosfera tworzą spójną całość. Widoki na górską dolinę (szczególnie efektowne o zachodzie słońca) stanowią jeden z wyraźnych walorów tego miejsca. Hotel jest mały, co przekłada się na kameralność i ciszę, ale też na ograniczoną infrastrukturę w ciągu dnia. Czystość i porządek w częściach wspólnych stoją na wysokim poziomie, a ogólny stan obiektu, choć utrzymany w stylu retro, sprawia wrażenie zadbanego. Bezpłatny parking przy hotelu to praktyczna zaleta dla osób przyjeżdżających samochodem.

Pokoje urządzone są w rustykalnym stylu, który nadaje miejscu autentyczny, sardyński charakter. Przestronne wnętrza z wygodnymi łóżkami i dobrze wyposażonymi łazienkami (część z wanną i prysznicem) to standard, który docenia zdecydowana większość gości. Pokoje są sprzątane codziennie, a pościel i ręczniki wymieniane regularnie. Warto dopłacić do pokoju z balkonem (pokoje wyższej kategorii mają też czajnik), bo widoki na wzgórza robią wrażenie. Klimatyzacja działa sprawnie i cicho. Jedyna powtarzająca się uwaga dotyczy twardości materacy, na którą zwraca uwagę kilka osób.

Śniadanie wyróżnia się bogatym i urozmaiconym bufeto, do którego goście wracają każdego ranka z entuzjazmem. Szczególnie chwalone są domowe wypieki, jajecznica i możliwość dostosowania menu do różnych diet (bezglutenowej, wegańskiej, bezlaktozowej). Warto wiedzieć, że niektóre pozycje śniadaniowe (np. omlety czy naleśniki) mogą być dodatkowo płatne. Poza śniadaniem oferta gastronomiczna hotelu jest mocno ograniczona. Bar otwiera się dopiero o 15:00 i serwuje podstawowe przekąski (tosty, mozzarella z pomidorami). Oznacza to, że na lunch w hotelu nie ma co liczyć. Przy basenie można zamówić drinki i przekąski, jednak dopiero po godzinie 15:00. Koktajle są chwalone (mojito za około 40 zł robi wrażenie), choć ceny napojów są nieco wyższe niż w okolicznych barach w wiosce. Restauracja znajdująca się na terenie hotelu jest niezależnym lokalem, otwartym wyłącznie na kolację, z wyższą półką cenową (goście hotelowi otrzymują zniżkę).

Basen z widokiem na okolicę cieszy się uznaniem gości, którzy chwalą przede wszystkim jego lokalizację i panoramę widoczną z tarasu wokół niego. Sama niecka jest niewielka, a liczba leżaków ograniczona (maksymalnie około 17–18 sztuk), co w szczycie sezonu może oznaczać problemy z miejscem. Część leżaków wymaga wymiany, brakuje też wystarczającej liczby parasoli. Bar przy basenie rusza dopiero od godziny 15:00, co część gości odbiera jako zbyt późno. Panuje tu wyjątkowa cisza (bez muzyki w tle), która jednym odpowiada, innym może wydawać się zbyt statyczna. Za wypożyczenie ręcznika basenowego pobierana jest opłata (około 20–25 zł).

Hotel leży na skraju San Pantaleo, urokliwej sardyńskiej wioski, do której centrum prowadzi dosłownie kilka minut spaceru po płaskiej drodze. Wieczorami wioska tętni życiem, wypełniając się gośćmi z całego regionu Szmaragdowego Wybrzeża. W zasięgu pieszym znajdziesz kilka restauracji (rezerwacja wskazana, szczególnie w sezonie), bary, butiki z wysokiej jakości odzieżą i bielizną lnianą, a także lodziarnię i mały supermarket (czynny 8:00–13:00 i 17:00–20:00). W czwartkowe poranki odbywa się lokalny targ z szeroką ofertą odzieżową. Okolica oferuje znacznie więcej niż sama wioska, jednak do jej odkrycia potrzebny jest samochód. Plaże (m.in. Rena Bianca) są oddalone o 15–20 minut jazdy, a leżaki kosztują tam około 160–200 zł za parę. Alternatywą jest zakup własnego parasola plażowego, co robią liczni lokalni goście. Warto też rozważyć wycieczkę łodzią do archipelagu La Maddalena z Palau oraz odwiedziny Porto Rotondo, Porto Cervo (skąd bezpłatna łódź kursuje do centrum mariny) czy Santa Teresa Gallura z widokiem na Korsykę. Kurs taksówki na wybrzeże to wydatek rzędu 280–300 zł w jedną stronę, dlatego wypożyczenie samochodu (możliwe przez recepcję lub taniej bezpośrednio w wiosce) jest tu praktyczną koniecznością.